วิธีตัดช่วงเงียบออกจากการบันทึกเสียง และยังคงความเป็นธรรมชาติ

ลดช่วงเงียบที่ยาวลง แทนที่จะลบทุกช่วงทิ้ง เสียงจะฟังเป็นธรรมชาติเมื่อแต่ละช่วงเงียบยาวใกล้เคียงกับที่ผู้พูดเว้นจริง แต่ถ้าตัดช่วงเงียบทั้งหมดจนประโยคต่อกันไป เสียงจะฟังขาดตอน จากนั้นกำจัดเสียงฟู่และเสียงหึ่ง แล้วค่อยปรับความดังให้สม่ำเสมอเป็นขั้นสุดท้าย ทำตามลำดับนี้ เพราะแต่ละขั้นเปลี่ยนสิ่งที่ขั้นถัดไปต้องวัด

ที่มาของความเงียบที่ไม่มีเสียงพูด

ผู้พูดหยุดคิด รอคำถาม หรือหายใจ ในช่วงเหล่านั้นไมโครโฟนยังคงรับเสียงในห้อง เช่น พัดลม เก้าอี้ หรือเสียงรถจากข้างนอก การบรรยายยาวหรือการสัมภาษณ์ที่ยังไม่ได้ตัดต่ออาจมีช่วงแบบนี้หลายนาที การตัดช่วงเหล่านี้ทำให้ไฟล์สั้นลงโดยไม่เปลี่ยนคำพูดแม้แต่คำเดียว

เครื่องมือค้นหาความเงียบจะวัดระดับเสียงเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ช่วงใดที่ต่ำกว่าเกณฑ์ที่เลือกไว้นานกว่าระยะขั้นต่ำที่กำหนด จะนับเป็นช่วงเงียบ เกณฑ์ต้องอยู่สูงกว่าเสียงรบกวนในห้อง และต่ำกว่าเสียงที่เบาที่สุดของผู้พูด ถ้าตั้งสูงเกินไป คำพูดเบาๆ จะถูกตัดหาย ถ้าตั้งต่ำเกินไป เสียงรบกวนในห้องจะถูกนับเป็นเสียงพูด จึงไม่มีอะไรถูกตัดออก

ลดช่วงเงียบ อย่าเพิ่งลบทิ้ง

การพูดต้องมีช่วงหยุดของมัน จุดหยุดประโยค การหายใจ และการเปลี่ยนความคิดแต่ละอย่างใช้เวลาเล็กน้อย และผู้ฟังอาศัยช่วงเวลานั้น ถ้าลบทุกช่วงหยุด ผู้พูดจะฟังรีบร้อนและตามยาก การเว้นช่วงสั้นๆ ที่กำหนดไว้ในแต่ละจุดช่วยรักษาจังหวะการพูด

เครื่องมือ ตัดช่วงเงียบ ตัดช่วงหยุดออกได้ หรือจะลดความยาวของแต่ละช่วงแทนก็ได้ สำหรับการพูด การลดความยาวปลอดภัยกว่า มีสองกฎที่ช่วยให้ผลลัพธ์สะอาด

• อย่าแตะช่วงเงียบยาวที่มีความหมาย เช่น จังหวะก่อนมุกตลก หรือความเงียบหลังคำถามที่หนักหน่วง
• เว้นพื้นที่ให้แต่ละรอยตัดเล็กน้อย การตัดชิดขอบคำเกินไปจะทำให้เสียงแรกหรือเสียงท้ายของคำขาดหาย และคำนั้นจะฟังแหว่ง

หลังตัด ให้เล่นส่วนที่แก้แล้วหนึ่งรอบด้วยความเร็วปกติ รอยตัดที่ฟังผิดมักฟังผิดตั้งแต่การฟังครั้งแรก

กำจัดเสียงฟู่และเสียงหึ่ง

เสียงรบกวนสามประเภทก่อปัญหาส่วนใหญ่ในการบันทึกเสียงพูด

เสียงแต่ละประเภทอยู่ในช่วงความถี่ที่ต่างกัน จึงไม่มีค่าตั้งเดียวที่แก้ได้ทั้งสามอย่าง ใช้ ทำความสะอาดเสียงพูด หนึ่งครั้ง แล้วฟังช่วงเงียบเบาๆ และประโยคที่ดังหนึ่งประโยค หยุดเมื่อเสียงรบกวนหายไป ถ้าเสียงพูดเริ่มฟังเหมือนมีน้ำหรือเป็นโลหะ แสดงว่าการทำความสะอาดได้เอาเสียงพูดไปด้วยพร้อมกับเสียงรบกวน

ปรับระดับเสียงให้สม่ำเสมอ

สองส่วนของการบันทึกอาจดังเท่ากันแต่ฟังต่างกันได้ ความดังมีสองมาตรวัดที่ใช้กันทั่วไป

• Peak คือจุดที่ดังที่สุดจุดเดียว เสียงหัวเราะดังหนึ่งครั้งก็ให้ค่า Peak สูงได้ แม้คำพูดรอบๆ จะเบาก็ตาม
• LUFS (Loudness Units relative to Full Scale) วัดความดังเฉลี่ยที่คนได้ยินจริงตลอดทั้งไฟล์ โดยถ่วงน้ำหนักความถี่ตามที่การได้ยินของมนุษย์รับรู้

สำหรับพอดแคสต์หรือซีรีส์บรรยาย ให้เลือกค่าเป้าหมายหนึ่งค่าแล้วใช้กับทุกตอน −16 LUFS เป็นค่าเป้าหมายที่พบบ่อยสำหรับพอดแคสต์ จับคู่ความดังเสียง จะปรับทุกไฟล์ให้เท่ากันที่ระดับเดียว ตอนที่เบาและตอนที่ดังจึงฟังใกล้เคียงกัน แต่เครื่องมือนี้แก้ไฟล์ที่เสียงแตกไม่ได้ การแตก (clipping) เกิดเมื่อสัญญาณเข้ามาเกินกำลัง ทำให้ยอดคลื่นถูกตัดแบน และยอดที่หายไปจะกู้คืนไม่ได้

ปรับความดังเป็นขั้นสุดท้าย เพราะขั้นก่อนหน้าเปลี่ยนระดับเสียง ทั้งการตัดและการทำความสะอาดล้วนทำให้ค่าความดังของไฟล์เปลี่ยนไป จึงควรวัดหลังทำสองขั้นนั้นเสร็จ

กรณีพิเศษ

• ไฟล์เสียงเบาที่มีเสียงฟู่ การเร่งไฟล์เบาให้ดังขึ้นก็ทำให้เสียงฟู่ดังขึ้นด้วย ทำความสะอาดก่อน แล้วค่อยปรับระดับ นี่เป็นอีกเหตุผลที่ลำดับสำคัญ
• เสียงฟู่ดังเกินกว่าที่เครื่องค้นหาความเงียบจะรับมือ ถ้าเสียงรบกวนดังจนช่วงหยุดไม่เคยลดต่ำกว่าเกณฑ์ ให้ทำความสะอาดเสียงก่อน แล้วค่อยตัดช่วงหยุดจากสำเนาที่ทำความสะอาดแล้ว
• ไฟล์เดียวที่มีคนสองคน ช่วงหยุดระหว่างผู้พูดมักมีลมหายใจหรือเสียงหัวเราะ ฟังรอยตัดหนึ่งรอบพร้อมเสียงทั้งสองคนก่อนยอมรับ
• ไฟล์ยาว ทุกอย่างทำงานในแท็บนี้ ดังนั้นเสียงสเตอริโอความยาวหนึ่งชั่วโมงต้องใช้หน่วยความจำมาก ไฟล์ที่ยาวมากจะทำงานได้ดีที่สุดบนคอมพิวเตอร์
• ผลลัพธ์เป็น WAV WAV คงคุณภาพเต็มและเปิดได้กับทุกโปรแกรมตัดต่อและทุกโทรศัพท์ ถ้าต้องการไฟล์ขนาดเล็กลง ค่อยแปลงเป็น MP3 ภายหลัง
• เก็บไฟล์ต้นฉบับไว้ เครื่องมือจะคืนไฟล์ใหม่และไม่แตะต้องการบันทึกที่คุณเริ่มต้นไว้ ให้เก็บไว้จนกว่าตอนนั้นจะเผยแพร่